Daw indi ko pa mabaton
nga sobre na lang ang nagaangot sa aton.
Daw indi ko pa mabaton nga sa papel ko ginapangita
ang imong nawong. Tingog mo ang mabatian
ko sa pagsugod basa sang akon ngalan. Sa pagpanamyaw,
ang kasubo nabatyagan ko sa liko sang mga letra –
makahalawathawat ang pintok.
Kag ang kahidlaw sa kalayuon sang tagsa ka tinaga,
nagakupkop sa akon.

Nabudlayan na ako, palangga.
Mabatian mo ayhan kon sabton ko ikaw?
Pamatian mo man ayhan ang akon isabat?
Nagakipatkipat ang kingke. Bag-o lang
nasunog ang wayawaya bangod
sa sobra nga pagpalangga sa kasanag.

Nagamala ang akon tutunlan.
Masapnot magtulon sang laway,
bisan wala man ako sing may ginawakal.

Ginahanihan sang hangin ang kurtina sa bintana
dayon man sini habyoghabyog
kag ang mga sirumsirom sa sagwa nagapang-agda
mag-amba. Makailila ang kasanag sang bulan
nga nagalingling sa giha sang dingding.

Nahibal-an mo nga wala ginapabay-an sang bito-on.
Sa pagkatapos ko basa sang imong sulat,
matapos man ayhan ang akon kahidlaw?
Indi ko na mabasahan ang imo ngalan
kag basa na ang punda sang akon ulonan.

* Kabahin ang ini nga binalaybay sang Kasubong sang Hangin, una nga libro ni Gil S. Montinola.

Share This